Wysokościowy pewniak dla wymagających. Narciarski test lodowcowej infrastruktury w dolinie Pitztal
Szukając w Alpach bezwzględnej gwarancji śniegu i wybitnych warunków do sportowego carvingu od wczesnej jesieni aż do późnej wiosny, prędzej czy później trzeba skierować narty w stronę lodowca. Tyrolska dolina Pitztal to śniegowy pewniak, wysokogórski rewir, który odcina się od komercyjnego zgiełku, oferując w zamian potężne przewyższenia, nowatorską infrastrukturę i trasy poprowadzone pod sam dach Austrii.
Wjeżdżając do doliny Pitztal, od razu da się wyczuć zupełnie inny klimat niż w niżej położonych, imprezowych kurortach. Droga pnie się stromo w górę, zbocza stają się coraz bardziej strome, a przestrzeń węższa. To miejsce nie próbuje uwodzić narciarzy rozbudowanym apres-ski czy miejskim blichtrem. Pitztal stawia na czysty, niczym nieskażony sport. Zjeżdżają tu ludzie, dla których priorytetem jest wczesne wstawanie, idealnie przygotowany sztruks i testowanie swoich fizycznych granic na wysokościach, gdzie powietrze staje się zauważalnie rzadsze. Region dzieli się na trzy główne areny narciarskie: Hochzeiger, Rifflsee oraz flagowy Pitztaler Gletscher. Każda z nich oferuje zupełnie inny profil jazdy, ale łączy je jedno: bezkompromisowe podejście do jakości przygotowania stoków.
Hochzeiger, czyli carvingowa rozgrzewka na stromych ścianach
Eksplorację doliny zazwyczaj zaczynam od ośrodka Hochzeiger w miejscowości Jerzens, który zlokalizowany jest przy wjeździe do Pitztal. Choć nie jest to lodowiec, jego parametry techniczne budzą duży szacunek. Trasy rozciągają się tutaj na świetnie nasłonecznionych zboczach od 1450 do 2450 metrów nad poziomem morza. W przeciwieństwie do płaskich, widokowych płaskowyżów, Hochzeiger charakteryzuje się bardzo urozmaiconą, miejscami wręcz agresywną rzeźbą terenu. To domowa góra utytułowanego alpejczyka Benni Raicha i ten sportowy rodowód czuć tu na każdym kroku.
A pamiętasz jak przy pierwszym mocnym wejściu na krawędź narta idealnie wgryzła się w twardy, doskonale zmrożony śnieg, oddając całą włożoną w skręt energię? Hochzeiger to perfekcyjny poligon do takich testów. Znajduje się tu 54 kilometry tras, z czego duża część to wymagające, czerwone nartostrady i strome, czarne ściany z nachyleniem dochodzącym do osiemdziesięciu procent. Infrastruktura wyciągowa działa bez zarzutu. Nowoczesne, szybkie kanapy, takie jak ośmioosobowa Hochzeigerbahn 2.0, gwarantują, że czas spędzony na wjeździe jest ograniczony do minimum. To ośrodek, w którym można zrobić solidny, przedpołudniowy trening ud, wycinając głębokie łuki na pustych, szerokich trasach, zanim słoneczne tarasy przytulnych górskich chat zaproszą na chwilę przerwy.
Ciąg dalszy pod zdjęciami i reklamą
Gletscherexpress i uderzenie alpejskiej przestrzeni
Kluczowym punktem programu w tej dolinie jest jednak sam koniec drogi, czyli dolna stacja w Mittelberg, skąd startuje podziemna kolej linowo-terenowa Gletscherexpress. To inżynieryjne dzieło w zaledwie osiem minut pokonuje ponad tysiąc metrów przewyższenia, transportując narciarzy wewnątrz litej skały na wysokość 2840 metrów. Wyjście z tunelu na lodowcowy płaskowyż to zawsze uderzenie potężnej, surowej przestrzeni. Na tej wysokości nie ma już drzew, jest tylko skała, lód i idealnie wyratrakowany śnieg, który ze względu na panujące tu temperatury zachowuje swoją unikalną, suchą i tępą strukturę przez cały dzień.
Dla narciarki szukającej perfekcyjnych warunków jezdnych, śnieg na lodowcu Pitztal to absolutny wzór. Nawet w słoneczne, wiosenne dni nartostrady nie zamieniają się w ciężką breję. Trasy wytyczone na lodowcu są ekstremalnie szerokie, co pozwala na bezpieczną jazdę carvingową na najwyższych prędkościach. Główna oś ośrodka, obsługiwana przez nowoczesną gondolę Mittelbergbahn, to wręcz podręcznikowe przykłady tras dla średniozaawansowanych i zaawansowanych. Szerokie łuki można tu ciągnąć kilometrami, nie martwiąc się o tłok czy nagłe zwężenia terenu.
Wildspitzbahn i jazda w rozrzedzonym powietrzu
Największą technologiczną perełką lodowca jest jednak Wildspitzbahn, najwyżej położona w Austrii kolej gondolowa, która wywozi narciarzy na imponujące 3440 metrów nad poziomem morza, na szczyt Hinterer Brunnenkogel. A pamiętasz jak po wyjściu z wagonika na takiej wysokości rozrzedzone powietrze natychmiast zmuszało płuca do głębszego oddechu, a wiatr potęgował poczucie absolutnej izolacji od reszty świata? Wjazd na tę wysokość to logistyczny majstersztyk, bo nowoczesne wagony są niezwykle stabilne, a sama stacja górna została wkomponowana w skały z ogromnym wyczuciem proporcji i architektury.
Z górnej stacji Wildspitzbahn prowadzą rewelacyjne, długie trasy czerwone. Ich profil zachęca do dynamicznej jazdy, ale wysokość sprawia, że uda palą tu znacznie szybciej niż w niższych partiach gór. Zjazd z 3440 metrów na sam dół lodowca to potężny wysiłek fizyczny, który wymaga świetnego przygotowania kondycyjnego. Zanim jednak przypnie się narty do zjazdu, warto zajrzeć do Cafe 3440. To najwyżej położona kawiarnia w kraju, z której tarasu roztacza się obłędny, panoramiczny widok na ponad pięćdziesiąt trzytysięczników, z majestatyczną Wildspitze na czele. Wypicie tam espresso przed trudnym zjazdem to rytuał, który idealnie wpisuje się w surowy klimat tego miejsca.
Rifflsee, freeride i zimowa cisza
Bezpośrednio z lodowcem, za sprawą przemyślanego zjazdu doliną, łączy się trzeci obszar narciarski, czyli Rifflsee, do którego można dostać się gondolą z miejscowości Mandarfen. To teren położony wokół naturalnego, wysokogórskiego jeziora, oferujący ponad 20 kilometrów świetnych tras. Choć często traktowany jest jako stacja tranzytowa lub opcja na dni z gorszą widocznością na lodowcu, Rifflsee ma do zaoferowania kapitalne warunki do jazdy technicznej. Znajduje się tu trudna, czerwona trasa Grubenkopf, która potrafi zweryfikować umiejętności niejednego dobrego narciarza.
A pamiętasz jak podczas zjazdu poza wyznaczoną trasą panowała taka niesamowita cisza, zakłócana jedynie głuchym szumem rozgarnianego puchu? Pitztal to bowiem nie tylko idealnie przygotowany sztruks. Obok wytyczonych nartostrad, region ten jest absolutną mekką dla miłośników freeride'u i skitouringu. Surowe zbocza lodowca i tereny wokół Rifflsee oferują niezliczone możliwości jazdy w głębokim śniegu. Ogromna przestrzeń sprawia, że nawet kilka dni po dużym opadzie wciąż można znaleźć tu nietknięte linie, a brak gęstego lasu na tych wysokościach ułatwia nawigację i czytanie terenu. Dla skitourowców głównym celem pozostaje oczywiście najwyższy szczyt Tyrolu, czyli Wildspitze (3774 m n.p.m.), do którego prowadzą wymagające kondycyjnie, lodowcowe szlaki.
Logistyka oparta na sprawdzonych schematach
Infrastruktura w dolinie Pitztal została zaprojektowana tak, aby maksymalnie ułatwić narciarzom skupienie się na samym sporcie. Dolina jest długa, a poszczególne ośrodki oddalone są od siebie o kilka kilometrów, jednak logistyka opiera się tu na bezbłędnie funkcjonującym systemie darmowych skibusów. Kursują one z dużą częstotliwością, precyzyjnie dowożąc pod same stacje dolne w Jerzens, Mandarfen i Mittelberg. Dzięki temu, nawet mieszkając na początku doliny, można w prosty sposób eksplorować lodowiec, bez konieczności codziennego odpalania samochodu.
Wybierając co najmniej dwudniowy karnet, który pozwala spędzić jeden dzień także w drugim ośrodku, otrzymujemy dostęp do zróżnicowanego technicznie terenu, który świetnie sprawdza się podczas tygodniowego urlopu. Pitztal to kierunek dla purystów. Nie przyjeżdża się tu po to, by brylować w modnych butikach czy tańczyć na stołach w barach przy stoku. To dolina, w której rządzi twardy lód, ostre krawędzie, potężne przewyższenia i perfekcyjnie działające wyciągi.
Wszystkie szczegółowe parametry techniczne tras, aktualne dane o pokrywie śnieżnej, informacje o przepustowości wyciągów oraz ceny karnetów można poddać analizie na oficjalnych stronach www.pitztal.com oraz w polskojęzycznym serwisie www.tyrol.pl/warszawa.
ARTYKUŁ SPONSOROWANY
